"Pats!"
Ik voelde het direct in mijn onderrug. Als vanuit het niets schoten alle spieren volledig op slot en ik kon geen kant meer op. Sommige bewegingen kon ik niet meer, andere bewegingen deden pijn en zelfs ademhalen voelde zwaar.
En als ik nu zwaar had getild, of lichamelijk over mijn grenzen was gegaan, dan was het misschien logisch geweest. Maar nee, ik stond op dat moment gewoon met een cliënt te praten.
Toch wist ik meteen: mijn lichaam probeert mij iets duidelijk te maken.
Door mijn werk als holistisch therapeut en mijn grote interesse in de oorzaak achter klachten, voelde ik meteen dat dit niet "toevallig" was. Mijn lichaam trok aan de noodrem. Het zette mij letterlijk stil, omdat ik al weken signalen had genegeerd.
Ik verloor mijzelf door de emoties van anderen
Naast mijn praktijk werk ik ook in de zorg: een plek waar ik mij altijd prettig heb gevoeld.
Ik werk vanuit mijn hart, voel de verbinding met onze cliënten en heb hele fijne collega's.
Maar sinds een aantal weken veranderde de sfeer volledig.. Er ontstond onrust op de werkvloer: veel frustratie en heel veel onvrede over het beleid. Er werd geklaagd, geroddeld en vooral veel negativiteit gedeeld. Mensen waren boos en werden door het beleid geraakt in hun mens zijn.
Terwijl ik normaal altijd verkonding: "observeren, niet absorberen", gebeurde nu precies het tegenovergestelde. Ik liet mij volledig meezuigen in alle emoties.
Ik kan heel slecht tegen onrecht, zeker wanneer het gaat om (in dit geval) kwetsbare ouderen of mensen die niet voor zichzelf op kunnen komen. Elke emotie gierde door mijn lijf: boosheid, frustratie, wanhoop en de onmacht die wij allemaal voelden op de werkvloer. En door mijn hooggevoeligheid had ik niet alleen te maken met mijn eigen emoties, maar nam ik die gevoelens ook volledig over van mijn collega's. Alsof zij van mezelf waren.
Ik praatte mee, voelde mee en vooral: streed mee. En ergens onderweg verloor ik mijzelf...
Het bijzondere: is het stuk dat mij persoonlijk geraakt had, had ik eigenlijk al verwerkt. Maar ik bleef hangen in de emoties van anderen.
Ik droeg gevoelens met mij mee die niet van mij waren. Letterlijk.... en dat liet mijn rug mij voelen.
Om het stukje onbewustzijn om te zetten in bewustzijn.
Mijn lichaam sprak harden dan mijn woorden
Een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis bleek de trigger.
TIjdens een calamiteit op mijn werk was mijn leidinggevende niet bereikbaar. Op dat moment voelde ik mij volledig alleen staan: niet gehoord, niet gezien en niet gesteund.
En hoewel het misschien maar een klein moment leek, raakte het iets veel diepers in mij aan: oude pijn, oude emoties en oude patronen.
Alhoewel ik wist dat ik hier iets van mocht zeggen, hield ik mijn mond. Voor de lieve vrede. Later kreeg ik mijn leiddinggeven wél te pakken en hij deze calamiteit van mij overnemen en op gaan lossen.
Maar door mijn emoties in te slikken, mij niet uit te spreken, benadeelde ik alleen maar mijzelf. Ik liep mijzelf en mijn lichaam volledig voorbij. En doordat er op de werkvloer steeds meer onrust ontstond en ik mij hier volledig in liet meeslepen, zette mijn lichaam mij compleet stil om mij te begrenzen. En dat had ik zelf al eerder moeten doen.
De diepere boodschap achter rugpijn
Vanuit holistisch oogpunt bekeken, vertelt het lichaam ons zoveel meer dan alleen waar pijn zit.
Rugklachten gaan over gevoelens van vernedering, tekortgedaan zijn en een gebrek aan ondersteuning.
Ook de nierverzamelbuizen spelen hierin een rol. Daar worden ervaringen opgeslagen van je niet gesteund voelen, van mensonterende situaties, van vernedering of het er alleen voor staan. Het lichaam reageert hierop door vocht te gaan vasthouden waardoor zwelling, pijn en spanning kunnen ontstaan in het getroffen gebied.
Hoe bijzonder is het wel niet dat ons lichaam zo eerlijk met ons communiceert? Ons lichaam vertelt ons precies waar heling mag gaan ontstaan, welke oude pijnen of emoties geheeld mogen gaan worden. Wij hoeven alleen maar te (leren) luisteren naar ons lijf.
Terug naar de basis
Deze periode vroeg mij om terug te keren naar mijzelf, naar mijn basis.
Waar ben ik mijzelf onderweg kwijtgeraakt?
Wat heb ik nog niet geheeld?
Waarom voel ik de behoefte om de emoties van anderen op mij te nemen?
En daarnaast mocht ik weer leren mezelf volledig veilig te voelen. Ten eerste in mijzelf en van daaruit in de buitenwereld.
Ik mocht meer gaan vertrouwen op mezelf, meer staan voor wie IK ben zonder mezelf te verliezen in de energie van anderen.
Dat is het échte werk. Niet alleen fysiek herstellen, maar ook op emotioneel en energetisch vlak. Weer thuiskomen in mijzelf.
Heling ontstaat door beweging
Op energetisch niveau voelde ik duidelijk dat er blokkades in mijn lichaam waren ontstaan. Energie wil van nature vrijelijk door het lichaam stromen, dan voelen we ons energiek en levendig.
Maar wanneer oude emoties, oude pijnen en onverwerkte situaties niet worden verwerkt, dan slaan zij zich op in ons lichaam en blokkeren daarmee onze meridianen en chakra's.
Daar lag voor mij dus een diepere laag van heling. Ik mocht de opgeslagen, vastzittende energie gaan kanaliseren zodat deze weer vrijelijk door mijn lichaam en energiesystemen kon stromen.
Wanneer energetische blokkades opgelost worden, ontstaat er niet alleen ruimte om op fysiek vlak te helen, maar ook op het mentale vlak. Alles hangt namelijk met elkaar samen.
Mijn fysieke lichaam ondersteunde ik daarbij met bioresonantie behandelingen om de pijn en spanning in mijn rug te verminderen. Want op het moment dat het lichaam weer zachter mag worden, ontstaat die ruimte.
Ruimte om te bewegen.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om los te laten.
En alles wat in beweging komt, kan uiteindelijk geheeld worden.